Wydrukuj tę stronę

O Bujwidzach

Bujwidze (lit. Buivydžiai) – wieś gminna (Starostwo Bujwidze) i parafialna w rejonie wileńskim położona 109 metrów n.p.m. przy obecnej granicy Republiki Litewskiej z Białorusią. W 2001 r. wieś zamieszkiwało 261 osób. W całej gminie bujwidzkiej na 1367 mieszkańców, w 1990 r. 1297 stanowili Polacy, 13 - Litwini, 30 - Rosjanie oraz 27 inni.

Miejscową gwarę dialektu północnokresowego języka polskiego, którą posługują się wszyscy mieszkańcy, opisała Barbara Dwilewicz z Uniwersytetu Warszawskiego. Pomimo twierdzeń o niedawnej jeszcze "litewskości" mieszkańców, których autorzy powołują się na badania francuskiego naukowca (Robert Gauthiot, Le parler de Buividze, studium o gwarze "Buividz" z 1903 r.) miejscowa ludność co najmniej od XVIII w. mówi po polsku, a badane przez Francuza "Buividze" znajdują się w obecnym rejonie kupiskim w okręgu poniewieskim.

Mimo, że miejscowość nie ma zabytków kompensuje to piękne położenie wśród borów sosnowych pokrywających wzgórza morenowe, poprzecinane zakolami Willii i jej dopływów.

W najstarszych dokumentach z XVI wieku nazwa osady brzmi Bujwidy bądź Bojwidy. Nazwę wywodzi się od dość pospolitego niegdyś imienia bądź nazwiska "Bujwid". Nazwa litewska "Buivydžiai" jest pochodną polskiej i została wprowadzoną administracyjnie – miejscowa ludność używa nadal dawnej nazwy.

Bujwidze w literaturze

Tadeusz Konwicki, w powieści „Bohiń”, 1987, opisuje Bujwidze w drugiej połowie XIX w.:
Kiedy przejechali strumień, pełen wijących się jak piskorze wodorostów, droga znowu wspięła się na piaszczysty pagór, las rozstąpił się ukazując tuż przed sobą zaczajone miasteczko Bujwidze. Zobaczyli kościół śród drzew na wzgórzu okolony murkiem z kamieni polnych, pochyły plac przed kościołem, na którym stały bryczki, powoziki i zwykłe chłopskie wozy, parę kramów z obwarzankami i piernikami, a to wszystko otoczone kilkoma domami, co stanowiło sedno tego zagubionego w borach miasteczka.


Poprzednia strona: Strona główna
Następna strona: Pięć wieków historii Bujwidz